A rehabilitación da antiga rectoral de Ares é, a día de hoxe, un exemplo claro de como se poden malempregar os recursos públicos sen responder ás necesidades reais dun pobo.

O primeiro que cómpre dicir, sen rodeos, é que a rectoral non é pública. É propiedade da Igrexa e está cedida ao Concello mediante un convenio. A pesar diso, estanse a investir nel cantidades importantes de diñeiro público. É dicir, cartos de todos para poñer en valor un edificio que non é de todos.

Non é unha cuestión menor. Porque cando se inviste diñeiro público, o mínimo esixible é que o resultado reverta plenamente na cidadanía, tamén en termos de titularidade e control. Aquí non sucede iso. Aquí estase a mellorar un inmoble alleo sen garantías reais de futuro. E iso, por moito que se queira adornar, é unha mala decisión.

Pero o máis grave non é só iso. O máis grave é que nin sequera está claro para que se quere a rectoral. Fálase de usos culturais, sociais, múltiples… palabras baleiras que soan ben pero que non concretan nada. Non hai un proxecto definido, non hai unha planificación seria, non hai unha idea clara.

E mentres tanto, Ares segue tendo un problema evidente que ninguén afronta: non dispón dun verdadeiro centro cultural. Non hai un espazo axeitado para actos de certa entidade. Non hai un lugar onde se poidan celebrar representacións teatrais con condicións, concertos, conferencias ou eventos que vaian máis alá do pequeno formato.

E iso si é unha necesidade real. Iso si afecta á vida cultural do pobo. Iso si é unha carencia que leva anos sen resolverse.

A rectoral non vai solucionar ese problema. Nin pola súa configuración, nin pola súa capacidade, nin polo enfoque que se lle está dando. Non vai ser un auditorio, nin un centro cultural de referencia. Será, no mellor dos casos, outro espazo máis para usos menores e dispersos.

Así que a pregunta é inevitable: ten sentido gastar diñeiro público aquí mentres a principal necesidade cultural de Ares segue sen resposta?

A resposta parece evidente.

O que está a suceder non é planificación, é improvisación. Non é unha aposta de futuro, é unha actuación puntual sen impacto real. E, sobre todo, é un erro de prioridades.

Porque un concello non se mide polo número de obras que inaugura, senón pola capacidade de dar resposta ao que realmente precisa a súa xente. E neste caso, Ares segue esperando por algo tan básico como un espazo cultural digno.

Todo o demais é, simplemente, distraer o foco.